காக புசுண்டர்

காகபுசுண்டர் பாடல்கள்

நூல் – 26

பக்கம் 380

1 காகபுசுண்டர் பாடல்கள்தொகு

1தொகு

சிறந்த பாராபரம் ஆகி எங்கும் தானாய்த்

தீர்க்கமுடன் ரவி மதியும் சுடர் முன் ஆகிப்

பறந்தருளும் ஐம்பூத மாயை தோன்றிப்

பல்லாயிரங்கோடி அண்டம் படைத்த போதம்

வரம்பெருகி யனந்தனந்தம் உயிரும் ஆகி

மதபேத மாகவுந்தான் வடிவைக் காட்டிச்

சரம்பெரு கண்டத்தில் எழுந்தே நின்ற

சச்சிதா னந்தமதைப் பணிகு வோமே

2தொகு

ஓமென்ற சுழுனையடா அண்ட வுச்சி

ஒமுடிந்த பட்டணத்துக்கு அப்பாற் சென்று

நாமென்று சொல்லற்று யோக ஞானம்

நாட்டுகிறேன் அஞ்சனமுந் திலதப் போக்கும்

வாமென்ற வயித்தியமும் அட்ட கர்மம்

வாதமென்ற வித்தையெல்லாந் தெளிவ தாகக்

காமென்ற பீடமதிற் கண்டு தேறிக்

காட்டுகிறேன் மெய்ஞ்ஞானக் கருவைப் பாரே

3தொகு

பாரேநீ யோகமென்ற வழியைச் சொல்வேன்

பத்தடா ஐம்புலனைப் பரத்தினூடே

சீரொருவர் தெரியாமல் மதங்கள் பேசித்

திருவான வுச்சியிலே சேரா மற்றான்

ஆரொருவன் ஆதாரம் வெவ்வே றென்றே

அடுக்கடுக்காய்ப் பன்னிரண்டு தலங்க ளென்று

வீரேதான் பேசியே மெலிந்து போவான்

விடமுண்ட அண்டமதை விரும்பிக் காணே

4தொகு

காணப்பா தலமெல்லாம் அண்ட வுச்சி

கமலமடா பதினெட்டாங் கோட்டிற் சென்று

பூணப்பா மனத்தையுந்தான் பிச்சொட்டாமற்

பூட்டடா பிரமத்திற் புகுந்து எந் நாளும்

வீணப்பா மந்திரங்கள் ஒன்று மில்லை

விதியில்லை மதியில்லை கெதியு மில்லை

தோணப்பா தோணுமடா மனம் ஒன் றான

சுத்தமுடன் நீயிருந்து தவஞ் செய்வாயே

5தொகு

செய்யப்பா வாசிமுனி மகனே கேளு

தீர்க்கமுடன் முன்னுரைத்த ஆயிரத்தில்

மெய்யப்பா சரக்கு நீத்து வகை யெல்லாம்

மேன்மையுடன் கட்டினங்கள் உருக்கினங்கள்

பொய்யப்பா சொல்லவில்லை ரத்னப் பாக்குப்

புனிதமுடன் சரியாகச் சொல்லிப் போட்டேன்

வையப்பா இந்நூலில் மவுனமெல்லாம்

வகையாகச் சொல்லுகிறேன் பணிந்து கேளே

6தொகு

கேளப்பா கேசரமே அண்டவுச்சி

கெட்டியாய்க் கண்டவர்க்கேமவுன மாகும்

ஆளப்பா பரப்பிரம யோக மென்றே

அடுக்கையிலே போதமுந்தான் உயரத் தூக்கும்

வானப்பா கெவுன மணி விந்து நாதம்

வலுத்ததடா கெட்டியாய்த் திரண்டு போகும்

நாளப்பா அண்ண மெல்லாஞ் சத்தியோடு

நடனமிடுஞ் சிலம்பொலியுங் காண லாமே

7தொகு

காணலாம் பிரமத்தில் நிர்ண யந்தான்

காட்டுகிறேன் வாசமுனி கருவாய்க் கேளு

பூணலாம் அண்டவுச்சி தன்னில் நின்று

பொறிகளையும் உண்டாக்கிப் புவனந் தன்னில்

தோணலாம் உயிர்ப் பயிரைப் படைத்தெந் நாளும்

தொந்தமென்னும் ஏழுவகைத் தோற்றமாகி

ஆணலாம் நாலுவகை யோனி யாகி

அண்டமடா அனந்தனந்த மான வாறே

8தொகு

வாறான பிரமத்தின் நடுவே மைந்தா

வந்ததடா ரவிமதியும் சுடர் மூன்றாகிக்

கூறாகப் பின்னியடா கீழே பாயும்

கூறுகிறேன் இருக்கண்ணில் ஒளிவைக் கேளு

வீறான அண்டவுச்சி முனைக்கப் பாலே

வெற்றியுடன் நரம்பதுதான் விழுது போலே

நேராக இருகண்ணில் பின்னலாகி

நிச்சயமா யொளிவாகி நிறைந்தார் பாரே

9தொகு

பாரப்பா பரப்பிரமம் ஒளிவினாலே

பத்தியே நரம்புவழி பாயும் போது

ஆரப்பா இருகண்ணில் ஒளிவ தாகி

அண்ட மெல்லாம் ஏகமாய்த் தெரியலாச்சு

காரப்பா நரம்பென்ற விழுது வட்டம்

கபாலத்தில் முக்கூறாயச் சுழுனை யாச்சு

வீரப்பா காதுக்கும் நாக்குக் குந்தான்

வெற்றிபெற இன்னமுந்தான் உரைக்கக் கேளே

10தொகு

கேளப்பா மூலமடா லிங்கந் தன்னில்

கிருபையுடன் தண்டுக்குங் கீழ் மேலாக

நாளப்பா தமர்போலே பிடரி மார்க்கம்

நன்றாக ஓடுமடா நரம்பி னூடே

வாளப்பா அண்டமுட்டி உயர மைந்தா

வலுவாக முன்சொன்ன நரம்பி னூடே

தேளப்பா சேர்ந்துமிகப் பின்ன லாகிச்

சிறந்திடவே புருவமத்தி யாகும் பாரே

11தொகு

பாரடா புருவமத்தி யேதென் றக்கால்

பரப்பிரம மானதோர் அண்ட வுச்சி

நேரடா முன்சொன்ன நரம்பு மத்தி

நிலைத்ததடா சுழுனையென்று நினைவாய்ப் பாரு

வீரடா அண்ணாக்கில்நேரே மைந்தா

மேவடா மனந்தனையும் செலுத்தும் போது

காரடா சுழுனையிலே மனந்தான் பாய்ந்து

கலந்தைந்து பூதமுந்தான் ஒன்றாய்ப் போமே

12தொகு

போமடா முன்சொன்ன நரம்பி னூடே

பூரித்து ரவிமதியும் சுடர்தாம் மூன்றும்

ஆமடா பின்னியும் கீழே பாயும்

அந்தரங்கந் தனைப்பார்க்க அடங்கிப் போகும்

நாமடா வெளி திறந்து சொல்லி விட்டோம்

நாதாந்த பரப்பிரம நாட்டந் தன்னை

ஓமடா விந்துவுந்தான் அண்ட வுச்சி

உறுதியுடன் சித்தமதை ஊன்றிப் பாரே

13தொகு

பாரான சாகரமே அண்ட வுச்சி

பதினாலு லோகமெல்லாம் பரத்தி னூடே

சீராகத் தெரியுமடா மவுன மார்க்கஞ்

சித்தான சித்து விளையாடி நிற்கும்

வீரான மந்திரங்கள் பிறந்த தெப்போ

விண்ணுவென்றும் பிரமனென்றும் வந்த தெப்போ

கூரான முக்குணங்கள் உதித்த தெப்போ

கூறாத அட்சரத்தின் குறியைக் காணே

14தொகு

காணார்கள் பிரமுந்தான் உதிக்கு முன்னே

கருணையுள்ள மந்திரங்கள் பிறந்த துண்டோ

தோணாமல் மந்திரங்கள் அனந்தங் கற்றுச்

சுழுனையென்ற மூக்குநுனி தன்னைப் பார்த்து

வீணாகத் திரிந்து மிகப் பித்தர் போலே

வேரோடே கெட்டுழல்வான் விருதாமாடு

கோணாமல் அண்ணாக்கின் நேரே மைந்தா

குறிப்பறிந்து பார்த்தவர்க்கே முக்தி தானே

15தொகு

முத்தியடா மந்திரத்தை நினைக்கும் போது

மோசமடா :மனந்தானும் இரண்டாய்ப் போகும்

சத்தியடா மனந்தானே யேக மாகத்

தனித்திருந்து நித்திரையைத் தள்ளி மைந்தா

புத்தியடா பிரமத்திற் புகுந்து கொண்டாற்

பூலோக மெல்லாந்தான் பணியு முன்னை

எத்தியே திரியாமல் பிடரி மார்க்கம்

ஏறுகின்ற வாசியுந்தான் கற்பந் தானே

16தொகு

தானென்ற கற்பமடா மதுவுண்டக்கால்

சஞ்சார சமாதி யென்பது அதற்குப் பேரு

ஊனென்ற பசிதீரும் கோபம் போகும்

உதயகிரி தனிற் சென்று ஊடுருவிப் பார்க்கத்

தேனென்ற திரையெழுந் தீய்ந்து போகுந்

திரிவாரே உச்சிநடுச் சென்ற போது

கோனென்ற கருவியெல்லாம் ஒடுங்கிப் போகுங்

கூற்றுவனார் ஆட்டமதைப் பார்க்கலாமே

17தொகு

பார்க்கலாம் ஒருகாலை உயரத் தூக்கிப்

பாடுவான் ஒருகாலைத் தாழ விட்டே

ஏர்க்கையிலே மேல்நோக்குங் காலைக் கேளாய்

என்மகனே மதியெனபது அதற்குப் பேரு

கார்க்கையிலே கீழ்நோக்குங் காலை மைந்தா

கண்டுபார் ரவியென்று கருதலாகும்

மார்க்கமுடன் அண்டவுச்சி மேலேதானும்

மகத்தான வன்னி இருப்பிடந்தான் பாரே

18தொகு

பாரப்பா இதையறியார் சித்தர் கூடிப்

பார் தனிலே அறுபத்து நாலுயோகம்

ஆரப்பா இருக்கு மென்று வெவ்வேறாக

அலைந்தலைந்து கெட்டவர்கள் அனந்தங் கோடி

நேரப்பா ராசாங்க யோகம் பார்த்து

நிலையறிந்து கண்டவனே கோடிக் கொன்று

வீரப்பா பேசாமல் மனக்கண்ணாலே

விந்துவடா பாய்ந்ததலம் வெளியைக் காணே

19தொகு

காணாத காட்சியெல்லாம் கண்ணிற் கண்டு

காசுமடா புசுண்டரென்று பேரும் பெற்றேன்

கோணாமல் நான்னா லைந்து சிறிது காலம்

துருவ மென்ற பிரமத்தை யடுத்துக் கேட்க

நாணாமல் அண்டவுச்சி தன்னிலே தான்

நாடியே மனத்தாலே நாட்ட மாகக்

கோணாமல் பாருமென்றே எனக்குச் சொல்லக்

கூசாமல் மனம் ஒன்றாய் இருத்தினேனே

20தொகு

இருத்திய இருதயத்தில் மனமொன்றாக

ஏகபர மாம்பொருளை யிருத்தி யொன்றாய்

நிருத்தியே வெகுகோடி கால மட்டும்

நிருவிகற்பச் சமாதியிலே நிறைந்தெந் நாளும்

பொருத்தியே வாலைக்கண் திறந்து பார்க்கப்

பூலோகம் எங்கும் ஒன்றாய் நிறைந்தென் மைந்தா

கருத்தொன்றாய் நிறுத்தியடா கபாடம் நீக்கிக்

காரணத்தைக் கண்டு விளையாடு வாயே

21தொகு

விளையாடிப் போதமய மாக வுந்தான்

வெட்டாத சக்கரத்தின் வெளிச்சம் பார்த்து

நிலையான அண்டமதில் நெற்றிக் கண்ணை

நீயறிந்தே அரவுவிடந் தன்னைப் போக்கி

அலையாமல் ஆரொருவர் உறவு மற்றே

ஆயிழையாள் மோகமதை யதட்டித் தள்ளி

மலையாமற் பிரமமே துணையென் றெண்ணி

மவுனமென்று மனந்தனையும் அடக்கி நில்லே

22தொகு

நில்லென்றால் லோகத்தில் மனிதர் தாமும்

நிட்டையுடன் சமாதியுமே பொருந்தா மற்றான்

வல்லவர் போல் வேதபுராணங் காவ்யங்கள்

மந்திரங்கள் கோடானு கோடி யென்றும்

சொல்லுவார் கோவிலென்றுந் தீர்த்த மென்றுந்

திருடர்கள் தான் அலைந்தலைந்து திரிவார மட்டை

வெல்வதொரு பிரமநிலை அறியா மாற்றான்

வேரற்ற மரம் போலே விழுவார் பாரே

23தொகு

பாரப்பா மலரெடுத்து லிங்கம் வைத்துப்

பார்த்தீப லிங்கத்தைப் பணியா மாற்றான்

வீரப்பா நீராட்டிப் பூசை செய்து

வீணர்கள்தாம் கத்தபம் போல் கதறுவார்கள்

தேரப்பா மலரதனைக் கிள்ளும் போது

செத்தசனம் போலாச்சுத் தெளிந்து பாரு

காரப்பா மனங்கொண்டு பரத்தினூடே

கண்டவரே கயிலாசத் தேகந் தானே

24தொகு

தானென்ற பிரமத்தை யடுத்தி டாமல்

தாரணியில்தெய்வமடா அனந்த மென்னும்

ஊனென்ற குருவென்றுஞ் சீடன் என்றும்

உதயகிரி பாராத உலுத்த மாடு

வேனென்ற பொய்களவு கொலைகள் செய்து

வேசையர் மேலாசைவைத்து வீணன் ஆகித்

கோனென்ற குருபாதம் அடைய மாட்டான்

கூடுவான் நரகமதில் வீழ்வான் பாரே

25தொகு

பாரப்பா நாக்கையுந்தான் அண்ணாக் கேத்திப்

பார்தனிலே பார்த்தவர்க்குப் பலித மில்லை

ஆரப்பா கண் வெடிக்குந் தேகம் போகும்

அடயோக மென்பார்கள் ஆகா தப்பா

சாரப்பா மனந்தனை யண்ணாக்கில் நேரே

சார்ந்து மிகப் பார்க்கையிலே வாசி தானும்

வீரப்பா மேலடங்கும் கீழ் நோக்காது

வெட்டாத சக்கரத்தை யறிய லாமே

26தொகு

அறியலாம் மணந்தானே உயிர் தானாகும்

அண்டத்தில் சேர்ந்திடவே ஆகும் முத்தி

பரியேறிச் சவாரியுமே நடத்தலாகும்

பஞ்சமா பாதகங்கள் பறந்தே போகும்

விரிவான மனந்தனையும் அணுவதாக்கி

விட்டகுறை தொட்டகுறை விதியைப் பார்த்துக்

குறியான குண்டலியாமண்டவச்சி

கூறுகிறேன் முக்கோண நிலைய தாமே

27தொகு

தாமென்ற உலகத்தில் மனித ரோடே

சஞ்சாரஞ் செய்யாமல் தனித்து நில்லே

ஓமென்ற ஊண் மிகுந்து உண்டிடாதே

ஓரமாய் வழக்கதனை உரைத்திடாதே

ஆமென்ற அட்சரத்தை மறந்திடாதே

ஆயாச மாகவுந்தான் திரிந்திடாதே

காம்ப்பேய் கொண்ட வனோடு இணங்கிடாதே

காரணத்தைக் கண்டுவிளை யாடுவாயே

28தொகு

விளையாடிக் கருநெல்லி பறித்தே உண்ணு

வேகாத தலையாகும் விரும்பிப் பாரு

மலையமல் வொண்சாரை பிடித்தே யுண்ணு

மைந்தனே சாகாக்கால் அதுவே யாகும்

அலையாமல் சோதியதன் பாலை யுண்ணே

அக்கினியாங் கம்பமடா சுழுனை யாச்சுக்

கலைநாலு போகிறதை யெட்டிற் சேரு

கபடமற்ற தேகமடா கண்டு பாரே

29தொகு

கண்டு கண்டு மனந்தானே அண்டஞ் செல்லக்

கலைநாலும் எட்டிலையுஞ் சேர்ந்து போகும்

தண்டு முண்டு செய்யாதே மனம் வேறானால்

தற்பரத்தை யெப்போதும் அறிய மாட்டாய்

தொண்டு செய்து பெரியோரை யடுத்து மைந்தா

தொழுது நீ யென்னூலை அன்பாய்க் கேளு

விண்டுமவர் சொல்லாவிட்டால் இந்நூல் சொல்லும்

வெற்றி பெற மனவடக்கம் வைத்துப் பாரே

30தொகு

பாரப்பா விஞ்சை மந்த்ரம் என்பார் வீணர்

பாயடா விஞ்சைகிரி தன்னில் மைந்தா

ஆரப்பா சென்றேறிப் பார்க்கும் போது

அதீத முள்ள விஞ்சை மந்த்ரம் அனந்தங் காட்டும்

நேரப்பா சிருட்டிப்புச் சங்கா ரங்கள்

நிமிடத்தில் செய்திடுவாய் நிலையைக் கண்டால்

வீரப்பா அமிர்தமுந்தான் குமிழி பாயும்

வேறில்லாக் கனிதனையும் உண்கலாமே

31தொகு

உண்கலாம் பிரமத்தில் அடங்கும் போதே

உறுதியுள்ள அண்டத்தில் உருகிப் பாயுந்

திங்கலாந் தோணுமடா அமிர்தச் சீனி

தித்திப்புப் பாலுடனே திடமாய் மைந்தா

தங்கலாந் தேகமது அழியாமல் தான்

சட்டையுமே கழன்றுமிகத் தங்கம் போலே

பொங்கலாம் மெய்ஞ்ஞானத் தீபத் தாலே

பூரித்துப் பார்த்திடலே புவன மொன்றே

32தொகு

ஒன்றான பிரமமே வெவ்வே றாக

உலகத்தில் அனந்தமடா கூத்து மாச்சு

நன்றாச்சுத் தீதாச்சு நாலு மாச்சு

ஞாயிறு திங்களென்று பேருண் டாச்சு

குன்றாச்சு ஊர்வனகள் அனந்த மாச்சு

குருக்களென்றுஞ் சீடனென்றுங் குறிக ளாச்சு

நன்றாச்சு நாதவிந்தும் அடங்கி நின்ற

நாதனையும் ஒருமனமாய் நாட்டு வாயே

33தொகு

நாட்டுவார் சித்தரெல்லாம் பேத மாக

நலம் போலே சாத்திரங்கள் கட்டினார்கள்

பூட்டியே மனிதரெல்லாம் நூலைப் பார்த்துப்

பூரணமாய் அண்டமதைப் பாரா மற்றான்

காட்டிலே திரிந்தலைந்த மானைப் போலே

கபடமாய் வாய்ஞானம் பேசுவார்கள்

கூட்டிலே அடைந்திருக்கும் குயிலைப் பாரார்

கூறாத மந்திரத்தின் குறியைப் பாரே

34தொகு

குறியென்ற உலகத்திற் குருக்கள் தானும்

கொடியமறை வேதமெல்லாங் கூர்ந்து பார்த்தே

அறியாமல் பிரமத்தைப் பாரா மற்றான்

அகந்தையாய்ப் பெரியோரை அழும்பு பேசி

விரிவான வேடமிட்டுக் காவி பூண்டு

வெறும்பிலுக்காய் அலைந்திடுவான் நாயைப் போலே

பரியாசமாகவுந்தான் தண்டு மேந்திப்

பார்தனிலே குறட்டிடு நடப்பான் பாரே

35தொகு

பாரப்பா சீடர்களை அழைப்பான் பாவி

பணம்பறிக்க உபதேசம் பகர்வோம் என்பான்

ஆரப்பா பிரமநிலை காட்டா மற்றான்

ஆகாசப் பொய்களையும் அவன்தான் சொல்வான்

நேரப்பா சீடனுக்குப் பாவமாச்சே

நிட்டை சொல்லுங் குருக்களுக்குத் தோடமாச்சு

வீரப்பா அடங்குகின்ற இடத்தைப் பாரான்

விதிபோலே முடிந்ததென்று விளம்பு வானே

36தொகு

வானென்ற அண்டமதில் சென்று புக்கு

வடவரையில் உச்சிநடுத் தீபங் கண்டு

தேனென்ற சுத்தசிவ கங்கை தன்னில்

தீர்த்தங்கள் ஆடித்திரு நாம மிட்டுக்

கோனென்ற மனமன்பாய் மலராய்ச் சார்த்திக்

கொடியமறை வேதமுந்தான் அடக்கங் கண்டு

தேனென்ற சித்தமே புத்தி யாகத்

தெளிந்தவரே மெய்ஞ்சானி யாவர் பாரே

37தொகு

பாரண்ட மதையொன்றாய்ப் பார்க்கும் போது

பலபேத மாளையெல்லாம் மருண்டே யோடுஞ்

சீரண்டம் அகிலாண்ட பிரமாண்டங்கள்

செனித்தவகை உயிர்தோறும் நாயாய் நிற்பாய்

காரண்டல் ஆடக்கண் திறந்த போது

கண்கொள்ளாக் காட்சியெல்லாங் கலந்தே காட்டும்

வீரண்ட மேல்வட்டம் விரிந்த சக்கரம்

மெய்ஞ்ஞான வெளியதனிற் தொடர்ந்து கூடே

38தொகு

கூடுவதென் குணமறிந்து மனமொன்றாகக்

கூத்தாடித் திரியாமல் கெவுனமாகப்

பாடுவது பலநூலைப் படித்திடாமற்

பராபரத்தின் உச்சிநடு வெளியே சென்றே

ஆடுவது தொந்தோமென் றாட்டைப் பார்த்தே

அடுக்கடுக்காய் ஆயிரத் தெட்டிதழுங் கண்டு

வாடுகிற பயிர்களுக்கு மழைபெய் தாற்போல்

வாடாத தீபத்தை அறிந்து பாரே

39தொகு

பாரென்று மெய்ஞ்ஞானம் பகர்ந்து சொன்னீர்

பராபரத்து நிலையினுடைப் பாதஞ் சொன்னீர்

வீரென்ற அண்டமெல்லாம் பாழ தாகி

விராட பிரம மொன்றியாய் இருக்கும் போது

சீரென்ற உயிர்களெல்லாம் இருப்ப தெங்கே

சித்தருடன் திரீபூர்த்தி யிருப்ப தெங்கே

கூரென்று நீர் தங்கும் இடந்தான் எங்கே

குருபரனே இந்தவகை கூறு வீரே

40தொகு

கூறுகிறேன் என்மகனே வாசி நாதா

குணமான வீச்சுரனார் சமையிற் கூடி

தேறுகின்ற பிரளயமாம் காலத் தன்னீர்

சீவசெந்து சித்தருடன் முனிவர் தாமும்

வீருடனே எங்கேநான் இருப்பா ரென்று

விமலருந்தான் விண்ணுவையும் விவரங் கேட்கக்

கார்மேக மேனியனங்கு அவரை நோக்கிக்

கண்டுமிகப் பணிந்தும் இனிக் கருது வானே

41தொகு

கருதுவான் ஆலிலைமேல் துயில்வேன் யானும்

கனமான சீவசெந்தும் அனந்த சித்தர்

உறுதியாய் என்றனுடைக் கமலந் தன்னில்

ஒடுங்குவார் ஆதரித்து மிகவே நிற்பேன்

வருதியாய்ப் புசுண்டருந்தான் வருவா ரென்று

வலவனுடன் மாலானும் உரைக்கும் போது

சுருதியாய் எனையழைத்தே சிவன்தான் கேட்கச்

சூத்திரமாய் நல்வசனம் மொழிந்தேன் பாரே

42தொகு

பாரென்று சிவனுடைய முகத்தைப் பார்த்துப்

பல்லாயிரங் கோடியண்ட உயிர்களெல்லாஞ்

சீரென்ற சித்தருடன் முனிவர் தாமுந்

திருமாலும் ஆலிலைமேல் துயிலும் போது

கூரென்ற உந்தியிடக் கமலந் தன்னிற்

கூடியே அடைந்திருப்பார் குணம தாக

வீரென்ற ஐவரையும் தாண்டி யப்பால்

வெகுசுருக்காய் வீதிவழி வந்தேன் பாரே

43தொகு

பாரப்பா ஆகாயஞ் செல்லும் போது

பாலகனே சக்கரந்தான் சுற்றி யாட

ஆரப்பா சக்கரத்தைப் பாசகொட்டாமல்

அதன் மேலே ஏறியுந்தன் அப்பாற் சென்றேன்

நேரப்பா நெடுந்தூரம் போகும் போது

நிச்சயமாய்க் கம்பத்தின் நிலையைக் கண்டேன்

வீரப்பா அக்கினிபோல் படர்ந்து நிற்கும்

வெளியொன்றுந் தெரியாமல் இருக்குந் தானே

44தொகு

இருக்குமடா எங்குமொன்றாய் அக்கினிக் கம்பம்

என்மகனே கம்பத்தின் நடுவே மைந்தா

உருக்கமுடன் பெண்ணரசி யொன்றி நிற்பாள்

ஓகோகோ அவள் முகத்தைப் பார்க்கும் போது

பெருக்கமுடன் முன்பார்த்தால் புருட ரூபம்

புத்திரனே பின்பார்த்தால் பெண்போல் ரூபம்

மருக்கமுடன் யான்தானும் கம்பத் தூடே

வத்தோடே வத்தாக இருக்கேன் பாரே

45தொகு

பாரப்பா இப்படியே அனந்த காலம்

பராபரத்தி னூடே தானிருந்து வாழ்ந்தேன்

ஆரப்பா பிரமமுந்தான் மனமிரங்கி

அகண்டமதைப் படைப்பதற்கே அருளும் போது

வீரப்பா கம்பத்தில் இருந்த பெண்ணும்

விமலரென்றும் உமையென்றும் மிகவே தோன்றிச்

சீரப்பா சக்கரத்தில் இருந்து கொண்டு

திருமலைத் தானழைக்கத் தீர்க்கம் பாரே

46தொகு

பாரப்பா திருமாலும் கமலந் தன்னில்

பல்லாயிரங் கோடி அண்ட உயிர்கள் எல்லாம்

நேரப்பா அழைத்து முக்குணத்தைக் காட்டி

நிலையான சமுத்திரங்கள் பூமிதானும்

சேரப்பா ரவியோடு திங்கள் தானும்

சிறந்தெழுந்த மலைகாடி சீவ சொத்து

வீரப்பா நவக்கிரகம் நட்சத் திரங்கள்

வெற்றியுடன் நால்வேதம் வகுத்த வாறே

47தொகு

வாறான தெய்வமென்றும் பூத மென்றும்

வையகத்தில் வானமென்றும் பூமி யென்றும்

கூறான மாமேரு கிரிக ளென்றும்

கோவிலென்றும் தீர்த்த மென்றுங் குளமுண் டாக்கி

நேராகப் பிரமமே சாட்சியாக

நிலைத்தெங்கும் உயிர்தோறும் நிறைந்தா ரையா

வீராகத் திரியாமல் மவுனம் பார்த்து

வெற்றிபெற இன்னமுந்தான் உரைக்கக் கேளே

48தொகு

கேளப்பா இப்படியே பிரள யந்தான்

கிருபையுடன் ஏழுலட்சங் கோடி யானால்

ஆளப்பா அரியயனும் சீவ செந்தும்

அகண்ட மென்ற பிரமத்தில் அடங்கு வார்கள்

நாளப்பா நானுமந்தப் படியே செல்வேன்

நலமாக இன்னமுந்தான் அகண்ட மானால்

வாளப்பா காகமென்ற ரூபம் ஆனேன்

வடவரையில் கூடுதொத்தி யிருந்தேன் பாரே

49தொகு

பாரடா இப்படியே யுகங்கள் தோறும்

பார்தனில் நானிருந்தேன் எத்தனையோ கோடி

ஆரடா என்னைப் போல அறிவாருண்டோ

ஆதியென்ற சித்தருக்கும் ஆதி யானேன்

வீரடா விமலரிடஞ் செல்லும் போது

வெற்றியுடன் எனையெடுத்து முத்தமிட்டார்

காரடா கைலையின்மேல் இருக்கச் சொன்னார்

காகமென்ற ரூபமாய் இருந்தேன் பாரே

50தொகு

காகமென்ற ரூபமாயிருந்து கொண்டு

காரணங்கள் அத்தனையும் கருவாய்ப் பார்த்து

வேகமுடன் வெளியோட்ட நிலையாய்ப் பார்க்க

வெகுதூரம் சுற்றியின்மை விவரங் காணேன்

மோகமுடன் பரந்தமனம் அணுவ தாக்கி

மூர்க்கமுடன் பரவெளியை மனவெளி தாக்க

நாகரீக மாகவுந்தான் அண்ட மேவி

நடுவணைய முச்சிநடு மத்தி தானே

51தொகு

மத்தியமாம் வானதிலே வளர்ந்த லிங்கம்

மகாமேரு வுச்சியிலே வளர்ந்த லிங்கம்

சக்தியும் ஆவியுடை மான லிங்கம்

சஞ்சாரச் சமாதியிலே நிறைந்த லிங்கம்

புத்தியால் மனம் ஒன்றாய்ப் புகழ்ந்த லிங்கம்

பூவருந் தன்னில்தான் முளைத்த லிங்கம்

எத்திசையும் புகழ்ந்திடவே வந்த லிங்கம்

ஏகபர மான தொரு லிங்கந் தானே

52தொகு

தானென்ற சிறுவீட்டுக் குள்ளே சென்று

தலைமாறிப் போனதொரு வாசி யைத் தான்

கோனென்ற பிரமத்தில் அடக்க மாகக்

குறித்திடுவாய் மனமடங்கிக் கூர்ந்து பார்க்க

வானொன்றிப் போகுமடா பாணம் பாணம்

மைந்தனே உண்டிடவே பசிதான் தீரும்

தேனென்ற சட்டைகளுங் கழன்று போகும்

தேவனுக்குந் தேவனாய் இருக்கலாமே

53தொகு

இருக்கலாம் எந்தெந்த யுகங்களுக்கும்

ஏகாந்த மானதொரு பிரமந் தன்னில்

பெருக்கவே மனமடங்கி மவுனம் பெற்றும்

பேராசை யாகவுந்தான் பிரமத் துள்ளே

குருக்களைப்போல் அரசனைப்போல் இந்திரனைப்போல்

முணமான மூவரைப் போற்பிரமத் தூடே

திருக்கெடுத்தே யெந்தெந்த அவதாரங்கள்

செய்திடலாம் நிலையறிந்த பெரியோர் தானே

54தொகு

தானவனே யென்குருவே புகண்ட நாதா

தரணியிலே சிவசெந்தாம் அகண்டமெல்லாம்

தோணதுவே மும்மூர்த்தி யிவர்கள் தாமும்

துடியாகப் பிரமத்தில் அடங்கு மென்றீர்

கோனவனே பின்னுந்தான் அகண்ட மெல்லாங்

குறிப்புடனே புடைக்கும் வகைக் குறியுஞ் சொன்னீர்

தானவனே மதுவுண்ணச் சொன்னீ ரையா

சத்தியமாய் அதன் விவரஞ் சாற்று வீரே

55தொகு

சாற்றுகிறேன் என்மகனே வாசி நாதா

சத்தியமாய் அண்டத்தில் செல்லும் போது

போற்றுகிற அக்கினியும் பிரவே சித்துப்

புலன்களைந்தும் சேர்ந்ததனால் போத மாகும்

மாற்றிலையும் அதிகமடா உன்றன் தேகம்

மைந்தனே அபுரூப மாகுப்பா

வாற்றியே நிழற்சாய்கை யற்றுப் போகும்

வலுத்தடா காயசித்தி யாச்சுப் பாரே

56தொகு

ஆச்சென்ற அபுரூப மான போதே

அட்டமா சித்திவகை யெட்டுமாடும்

மூச்சொன்றி யடங்கிப்போய் பிரமத் தூடே

முன்னணியும் பின்னணியும் ஒன்றாய்ப் போகும்

காச்சென்று காச்சிவிடு மவுனங் கண்டு

கலைமாறி நின்றிடமே கனக பீடம்

நீச்சொன்றும் இல்லையடா உன்னைக் கண்டால்

நிலைத்தடா சமாதியென்ற மர்க்கந்தானே

57தொகு

மார்க்கமுடன் தவசுநிலை அறியா மற்றான்

மனந்தளர்ந்து திரிவார்கள் லோகத்துள்ளே

ஏக்கமுடன் முப்பதுக்குள் மவுனங் கண்டே

இளவயசா யிருப்பார்கள் பெரியோர் மைந்தா

காக்கவே சற்குருவின் பாதங் கண்டு

கருணையுடன் அவர் பதத்தை வணங்கிப் போற்றி

தீர்க்கமுடன் பிரமத்தில் மனந்தான் செல்லச்

சீவனுக்குச் சீவனாய் இருக்கலாமே

58தொகு

இருக்கலாஞ் செடிபூடு கற்ப மில்லை

ஏகாந்த மானதொரு பிரமந் தன்னில்

உருக்கியே மனமடங்கிப் பார்க்கும் போதே

உத்தமனே காயமது உறுதியாச்சு

மருக்கியே திரியாமல் மதம் பேசாமல்

வண்ட ரோடிணங்கியடா மருவி டாமல்

குருக்கியே கோளரிடஞ் சேர்ந்திடாமல்

குருபாதங் கண்டு மிகப் பணிந்து பாரே

59தொகு

பாரென்று சொல்லிய மெய்ஞ்ஞான மூர்த்தி

பரத்தினுடை அடிமுடியும் பகுந்து சொல்லும்

சீரென்று சொப்பனங்கள் அதிகமாகத்

திடப்படவே காணுமிடய் தீர்க்கஞ் சொல்லும்

காரென்று மணம் பிறந்த இடந்தான் சொல்லும்

கதிர்மதியும் சுற்றிவரு மார்க்கஞ் சொல்லும்

வீரென்றே உயிர் பிறந்த இடந்தான் சொல்லும்

வெற்றி பெற இந்தவகை விளம்பு வாயே

60தொகு

வாயாலே சொல்லுகிறேன் மகனே கேளு

மகத்தான பிரமத்தின் பாதந் தன்னில்

ஓயாமல் முன் சொன்ன நரம்பு பின்னி

உத்தமனே ரவிமதியுஞ் சுற்றி யாடும்

மாயாமல் வாசியுந்தன் நடுவே நின்று

மார்க்கமுடன் சுழுத்தியிடம் மனந்தான் சென்றால்

காயான சுழுத்தி யென்றிதற்கு நாமம்

கண்டுபார் கண்டுகொள்ளாப் போதந்தானே

61தொகு

தானென்ற பலரூப மதிகங் காணுந்

தன்னுடைய தேவதைபோற் பின்னிம் காட்டும்

ஊனென்ற பெண்ணைப் போலுன்னைக் கூடி

உத்தமனே சை யோகஞ் செய்தாற் போலே

தேனென்று மயக்கி வைக்குஞ் சுழுத்தி யாலே

தித்திப்பு போலேதான் ருசியைக் காட்டும்

கோனென்ற குருவருளைப் பணிந்து கொண்டு

குறிப்பறிந்து பூரணத்தின் நிலையைப் பாரே

62தொகு

நிலையாத சமுத்திரமே சுழுத்தி யாச்சு

நின்றிலங்கும் வாசியைத்தான் வெளியிற் சேரு

தலையான அக்கினிப் படியே சேரு

சத்தியமாய் ரவிமதியைக் கூடச் சேர்த்து

மலையாமல் ஏகபரா பரனே யென்று

மனமயங்கி அண்டவுச்சி தன்னைப் பார்க்க

அலையாது மனந்தானும் பரத்திற் சென்று

ஆகாய வீதிவழி யாட்டும் பாரே

63தொகு

ஆட்டுமடா ஆசையற்று ரோச மற்றே

அன்னை சுற்றந் தனைமறந்தே அகண்ட மேவும்

பூட்டுமடா நவத் துவாரங்கள் தம்மைப்

பொறிகள் ஐந்தும் சேருமடா புனித மாகக்

காட்டிலென்ன நாட்டிலென்ன மவுனங் கண்டால்

காமதேனு கற்பகமும் உனக்கே சித்தி

வீட்டிலே தீபம் வைத்தாற் பிரகாசிக்கும்

வெளியேறி னால்தீபம் விழலாய்ப் போமே

64தொகு

போமடா புத்திசித்தம் என்ற தாக்கிப்

புகண்ட னென்று பேரெடுத்துப் புவனந் தன்னில்

ஆமடா வடசாளி மைந்த னென்றும்

அருமையாங் கன்னியுடை மைந்த னென்றும்

நாமடா ஐந்துபேர் தம்மிலே தான்

நாட்டமுடன் முன் பிறந்தேன் நான்தான் மைந்தா

வாமடா சாண்முழத்தில் காட்சி பார்க்க

வத்துவுந்தான் ஈச்சுரனார் என்பார் பாரே

65தொகு

பாரப்பா என்குலந் தான் சொல்லக் கேளு

பார்தனிலே பிரமனுடை விந்து வாலே

ஆரப்பா பிறந்து விட்டோம் ஐந்து பேரும்

ஆகாய அண்டமதை யடுத்தே சென்றேன்

நேரப்பா வெகுகோடி காலம் வாழ்ந்தேன்

நிட்டையிலே மனந்தவறாது இருந்து கொண்டேன்

வீரப்பா பேசுவோர் லோகத்தோர்கள்

விட்டவிடந் தொட்டவிடம் விரும்பிக் காணே

66தொகு

காணப்பா சாதிகுலம் எங்கட் கில்லை

கருத்துடனே என் குலஞ் சுக்குலந்தான் மைந்தா

தோணப்பா தோணாமற் சாதி பேதஞ்

சொல்லுவான் சுருக்கமாக சுருண்டு போனான்

வீணப்பா பிரமத்தில் ஆதி காலம்

வீரமுடன் பிறந்ததடா உயிர்கள் எல்லாம்

நானப்பா அப்படியே உதித்தேன் முன்னே

நன்றாக வுதித்தவிடம் நாடி தானே

67தொகு

நாடியே யுதித்தவிடம் அறியாத் தோடம்

நடுவாக வந்தவிடம் பாரத் தோடம்

கூடியே பிறந்தவிடங் காணாத் தோடம்

குருபரனை நிந்தனைகள் செய்த தோடம்

வாடியே வத்தோடே சேராத் தோடம்

வம்பரோ டிணங்கியே திரிந்த தோடம்

கூடியே உறவற்றே யிருந்த தோடம்

கும்பியுங் கற்சிப்பியையும் அறியான் பாவி

68தொகு

அறியாத பாவிக்கு ஞானமேது

ஆறுமுகன் சொன்ன தொரு நூலைப் பாரு

பரிபாடை யாகவுந்தான் சொல்லவில்லை

பராக்கிரமம் என்னுடைய நூலைப் பாரு

விரிவாகச் சித்தர் சொன்ன நூலை யெல்லாம்

வீணாக மறைப்பாகச் சொன்னா ரையா

குறியான அண்டமதை யொளித்தே விட்டார் கூறினார் வெவ்வேறாய்க் குற்றந் தானே

69தொகு

குற்றமது வையாமல் அண்டத் தேகிக்

கூறாத மர=ந்திரத்தின் குறியைப் பார்த்துச்

சித்தமொன்றாய் அந்திசந்தி யுச்சிக்காலம்

தேவனுக்குப் பூசைசெய்து தெளிவு பெற்றுக்

குற்றமது வையாமல் மனமன் பாலே

குருபரனை நோக்கியடா தவமே செய்து

பற்றாசை வைத்துமிகப் பார்க்கும் போது

பராபரையுங் கைவசமே யாகு வாளே

70தொகு

ஆகுவாள் அந்திசந்தி யுச்சி யென்றால்

அப்பனே ரவிமதியுஞ் சுடர்மூன் றாகும்

ஏகுவாய் மூன்றுமொன்றாய்ப் பின்னலாகி

இருந்திடமே பிரமாண்ட நிலைய தாகும்

போகுமே நீ செய்த காம மெல்லாம்

புவனை திரிசூலக் கையுடையக் கிருபை யாலே

வாகுமே வழியோடே சேர்த்தா யானால்

வாணியுந்தான் நாவில் நடஞ் செய்வாள் பாரே

71தொகு

பாரடா வாணியுந்தான் இருந்த வீடு

பாலகனே சொல்லுகிறேன் பண்பாய்க் கேளாய்

ஆரடா அண்ணாக்கின் கொடியினூடே

அண்டத்தைப் பற்றியடா விழுது போலே

நேரடா நரம்பது தான் பொருந்தி நிற்கும்

நிலையான அக்கினியில் மத்தி தன்னில்

வீரடா அது வழியே அருள்தான் பாய்ந்து

விண்ணுலகில் வேணதமிழ் சொல்லு வானே

72தொகு

சொல்லுவா ளனந்தமறை வேதமெல்லாம்

சுருதியடா முடிந்தெழுந்த பிரமத் தானே

வெல்லுவார் தனையறிந்த பெரியோ ரெல்லாம்

வீறாண்மை பேசார்கள் மவுன மாகி

அல்லுபகல் அற்றதொரு பிரமந் தன்னை

ஆரறிவார் உலகத் திலையா பாரு

சொல்லடங்கு மிடந்தன்னையுங் கண்டு தேறிச்

சூத்திரமாய்க் கல்லுப்பு வாங்கு வாங்கு

73தொகு

வாங்கியே அண்டத்தில் மூளை சேர்த்து

வளமாக வப்பிலையும் பிசறு மைந்தா

தாங்கியே திருகுகள்ளிக் குள்ளே வைத்துத்

தமர்வாயைத் தான்மூடிச் சாபந் தீர்த்தே

ஓங்கியே திங்களுந்தான் மூன்று சென்றால்

உத்தமனே கள்ளியைத் தான் தரித்துக்கொண்டு

சாங்கமினிச் செய்யாமல் சீலை மண்ணுஞ்

சத்தியமாய்ச் செய்தபின்பே உலர்த்திப் பாரே

74தொகு

பாரப்பா உலர்ந்ததன் பின் எடுத்து மைந்தா

பக்தியுடன் கசபுடத்திற் போட்டுப் பாராய்

ஆரப்பா ஆரவைத்தே யெடுக்கும் போதில்

அருணனிறம் போலிருக்குஞ் செந்தூ ரந்தான்

நேரப்பா அணுப்போல சரக்குக் கெல்லாம்

நிச்சயமாய்ப் பூசியுந்தான் புடத்திற் போடு

வீரப்பா நீருமடா நவலோகந் தான்

வேதையென்ற வித்தையெல்லாங் கைக்குள்ளாச்சே

75தொகு

ஆச்சடா உடம்பிலுள்ள வியாதி யெல்லாம்

அணுப்போல வண்டிடவே பறந்து போகும்

வாச்சடா தேகசித்தி அதிக மாச்சு

வத்துடனே கூடியுந்தான் வாழலாச்சு

மூச்சடா தலைப்பிண்டங்கொடியு மாவும்

முத்தியடா வாங்கியபின் தயிலம் வாங்கி

ஏச்சடா தரியாமல் சூடன் சேர்த்தே

இன்பமுடன் வந்துவையும் பூசை செய்யே

76தொகு

பூசையடா செய்து மிகப் பதனம் பண்ணு

புத்திரனே பேய்பீர்க்குத் தைலம் வாங்கி

ஆசைபுல்லா மணக்கதவு மதுபோல் வாங்கி

அப்பனே கேசரியின் நெய்யுஞ் சேர்த்தே

ஓசையுடன் தேவாங்கு பித்துஞ் சேர்த்தே

உத்தமனே தலைப்பிண்டந் தயிலஞ் சேர்த்துப்

பாசையடா பேசாமல் அரைத்து மைந்தா

பாலகனே சவாதோடு புனுகு சேரே

77தொகு

சேரடா அணுப்போலே புருவத் தீட்டுத்

தீர்க்கமுடன் நீ தானுஞ் செல்லும்போதில்

ஆரடா உன்னைத்தான் ஆர்த்தான் காண்பார்

அண்டமெனும் பிரமத்தின் அருளினாலே

நேரடா திகைப்பூண்டு கொண்டு வந்து

நிச்சயமாய் முன்சொன்ன தயிலம் விட்டு

வீரடா அரைத்த பின்பு புருவத் திட்டால்

வேசையர்கள் வெகுபேர்கள் மயங்கு வாரே

78தொகு

வாரான தில்லைப்பால் கருந்துளசியும்

வவ்வாலின் பித்துடனே மந்திப் பித்தும்

சீராக முன்சொன்ன கருவை விட்டுத்

திடமாக அரைத்திடுவாய் சாம மொன்று

நேராக அரைத்ததை எடுத்து மைந்தா

நிச்சயமாய்ப் புருவத்தில் இட்டுப் பார்க்க

வீராகப் பாதாளம் பிளந்தே யோடும்

வேதாந்த சாரணையை விரும்பிப் பாரே

79தொகு

பாரடா பரப்பிரமத் தூடே சென்று

பரிதிமதி அக்கினியும் மூன்றும் ஒன்றாய்

நேரடா ஆதியுந்தான் எதிரி தன்னை

நிச்சயமாய்ப் பார்த்திடவே நீறிப் போவான்

கூரடா கோடானு கோடி சித்துக்

குறித்திடவே ஆகுமடா பிரமத் தாலே

வீரடா இந்நூலைக் கொடுத் திடாதே

வெற்றியுடன் எண்பதுமே விளங்க முற்றே

2 காகபுசுண்டர் உபநிடதம்தொகு

காப்புதொகு

ஆதியெனை யீன்ற குரு பாதங் காப்பு

அத்துவிதம் பிரணவத்தின் அருளே காப்பு

நீதியாம் ஆரூட ஞானம் பெற்ற

நிர்மலமாஞ் சித்தருடைப் பாதங் காப்பு

சோதியெனப் பாடிவைத்தேன் முப்பத்தொன்றித்

துரியா தீதப் பொருளைத் துவக்க மாகத்

தீதில்லாக் குணமுடைய பிள்ளை யானார்

சீவேச ஐக்யமது தெரியுந் தானே

நூல் - 1தொகு

தானென்ற குருவினுப தேசத்தாலே

தனுகரண அவித்தை யெல்லாம் தவறுண்டே போம்

வானென்ற சுவானுபவ ஞானம் உண்டாம்

மவுனாதி யோகத்தின் வாழ்க்கை யெய்தும்

நானென்ற பிரபஞ்ச உற்பத்திக்கு

நாதா தீ தக்யானம் நன்றா யெய்தும்

கோனென்ற கொங்கணவர் தமக்குச் சொன்ன

குறிப்பான யோகமிதைக் கூர்ந்துபாரே

2தொகு

பாருநீ பிரமநிலை யார்தான் சொல்வார்

பதல்லை யாதெனினும் பவ்யமில்லை

சேருமிந்தப் பிரமாணந் தான் உணர்ந்து

தெரிவிக்கப் படாதருளிற் சிவசொரூபம்

ஊருகின்ற காலத்ர யங்களாலே

உபாதிக்கப் பர தத்வ முற்பத் திக்கும்

சாருமிந்த உபாதான காரணத்தின்

சம்பந்த மில்லாத சாட்சிதானே

3தொகு

சாட்சிசத்தா யதீதகுணா தீதமாகிச்

சட்சுமனத் தாலறியத் தகாது யாதும்

சாட்சியதே யேது சாதனமுந் தள்ளிச்

சகலவந்தர் யாமித்வ சர்வபூத

சாட்சியினை யிவ்வள வவ்வளவாம் என்று

தனைக் குணித்து நிர்ணயிக்கத் தகாது யோகம்

சாட்சியதே ஞாதுர் ஞான ஞேய ரூபஞ்

சத்தாதி பிரமாதி தானே சொல்வாம்

4தொகு

சொல்லுமெனக் கேட்டுகந்த மாணாக் காவுன்

தூல காரணப்பிரமந் துரியா தீதம்

அல்லுமல்ல பகலுமல்ல நிட்க ளங்கம்

அம்சோகம் அசபாமந் திரத்தி யானம்

சொல்லுமவனே நானென் றபிமானிக்குச்

சித்திவிர்த்தி நிரோதகமாம் யோகத் தானே

வெல்லறிஞர் பல போக விர்த்தி யோகி

விவேகதியா னாதிகளே மேலாம் பிர்மம்

5தொகு

பிர்மசுரோத் ராதிஞானேந் திரிய மைந்தும்

பேசுதர்க்க வாக்காதியிந் திரிய மைந்தும்

கர்மமெனுஞ் சத்தாதி விடய மைந்தும்

சரணாதி நான்கு பிராணாதி யைந்தும்

வர்மமிவை இருபத்து நான்குங் கூடி

வருந்தூல சரீரவி ராட்டெனவே சொல்லும்

தர்மலத்தைச் சாக்கிரபி மானி விசுவன்

தனக்குவமை யாங்கிரியா சத்திதானே

6தொகு

சத்தியுடன் ரசோகுணந்தான் நேத்ரத் தானம்

தனிப்போக மிதனோடே சார்ந்த ஆன்மா

வெற்றி பெறும் சீவாத்மா அசார மாச்சு

விவகார சீவனிதை விராட் டென்பார்கள்

வித்தையெனு மவித்தையிலே பிரதி விம்பம்

விலாசமிந்தத் தூலசூக்க விருத்தியாச்சு

தத்வமசி வாக்குச் சோதனை யினாலே

தான் கடந்து சூட்சுமத்திற் சார்ந்து கொள்ளே

7தொகு

கொள்ளடா ஞானேந் திரியங்கள் ஐந்து

கூடினவை கர்மேந்திரி யங்கள் ஐந்து

தள்ளடா பிராணாதி வாய் வைந்து

சார்வான மனம்புத்தி தான் இரண்டு

விள்ளடா பதினேழு தத்துவங்கள்

விர்த்தியெனுஞ் சூட்சுமமாம் இரண்ய கர்ப்பத்

துள்ளடா அபிமானி சைதன்ய னாகுஞ்

சொப்பனா வத்தையெனச் சொல்லும் நூலே

8தொகு

நூலான சாத்மிகமம் அகங்கா ரத்துள்

நுழைந்த விச்சா சக்தியல்லோ நுணுக்கமாச்சு

காலான கண்டமெனுந் தானத்துள்ளே

கலந்திருக்கும் போகமல்லோ இச்சா போகம்

நாலான ஆன்மாவே அந்த ரான்மா

ஞானமிந்தப் படி யறிந்தால் உகாரமாச்சு

தூலமெனுஞ் சூட்சுமத்தைக் கூர்ந்து நின்று

சொல்லுகிறேன் காரணத்தின் சுயம்பு தானே

9தொகு

தானயயாக் கிருதமெனுஞ் சரீரத் துக்குத்

தானமதே இதயமா ஞான சத்தி

வானமதே அகங்காரம் வித்தை யாகில்

வரும் சுழுத்தி யபிமானி பிராக்ஞ னாகும்

கோனிதற்கே ஆனந்த போகமாகும்

கூடுகின்ற ஆன்மாவே பரமான் மாவாம்

கானிதற்குப் பரமான்மா சீவ னிந்தக்

காரணமே மகாரமெனக் கண்டு கொள்ளே

10தொகு

கொள்ளுமந்தப் பொருள் தானே சத்துமல்ல

கூரான அசத்துமல்ல கூர்மையல்ல

உள்ளுநிரா மயமல்ல சர்வ மயமல்ல

உற்றுப்பார் மூன்றெழுத்தும் ஏகமாச்சு

தள்ளுகின்ற பொருளல்ல தள்ளா தல்ல

தான்பிரம ரகசியஞ் சந்தான முத்தி

விள்ளுமந்தப் படிதானே வேத பாடம்

விஞாரணையாற் சமாதிசெய்ய விட்டுப் போமே

11தொகு

விட்டுப்போம் சமுசார வியாபா ரங்கள்

விடயசுக இச்சை வைத்தால் விவேகம் போச்சு

தொட்டுவிட லாகாது ஞான மார்க்கந்

துரியநிலை நன்றாகத் தோன்று மட்டும்

எட்டுகின்ற பரியந்தம் சுருதி வாக்கியத்

தெண்ணமெனுந் தியானத்தால் எய்தும் முத்தி

தட்டுகின்ற சீவத்வம் தனக்கில் லாமற்

சமாதியுற்றால் நாமதுவே சாட்சாத் காரம்

12தொகு

சாட்சாதி பிரமத்தால் பூர்வ கர்மம்

தத்வாதி வாசனைகள் தாமே போகும்

சூட்சாதி பிராந்தி யெனும் மாயா சத்தி

தொடராமற் சேர்வதுவே சொரூப ஞானம்

தீட்சையினாற் பிரமாண்டம் பிண்டாண் டங்கள்

சிருட்டி முதல் யாவற்றுந் தெரியும் நன்றாய்

காட்சியென்ன ஏகவத்து வொன்றல் லாமல்

காண்பதெல்லாம் வியர்த்தமெனக் கண்டுகொள்ளே

13தொகு

கண்டுபார் மூடமெனும் அஞ்ஞா னிக்குக்

காணாது சீவான்மா பரமான் மாவும்

தொண்டுபட்டுக் குருமுகத்தில் விசேட மாகச்

சுருதியெனும் வேதாந்தம் அப்பிய சித்தே

உண்டுமனு பவஞானங் கிர்த்யா கிர்த்யம்

யோகிதனக்கு ஏதேனுந் தேவை யில்லை

விண்டு சொல்வோம் ந்திகடக்க ஓட மல்லால்

விடயத்தாற் சாதனங்கள் வீணாம் என்றே

14தொகு

வீணல்லோ சாதனப்ர யோச னங்கள்

மெய்ஞ்ஞான அபரோட்சம் வந்த போது

வீணல்லோ வேதபாடத்தின் இச்சை

வியோம்பரி பூரணத்தின் மேவி நின்றால்

வீணல்லோ இருட்டறையில் பொருளைக் காண

விளக்கதனை மறந்தவன்கை விடுதல்கபோலும்

வீணல்லோதியான தாரணைகள் எல்லாம்

மெய்பிரகா சிக்கும்வரை வேணுந் தானே

15தொகு

வேணுமென்றா வெள்ளுக்கு எண்ணெய் போலும்

வித்தினிடத் தடங்கி நின்ற விருட்சம் போலும்

காணுகின்ற பூவிலுறை வாசம் போலும்

கன்றாவின பாலிலுள்ள நெய்யைப் போலும்

தோணுமயில் முட்டையின்மேல் வன்னம் போலும்

தூலமதிற் சூட்சுமந்தான் துலங்கி நிற்கும்

ஆணவத்தாற் சாதனத்தை மறந்தாயானால்

அபரோட்ச ஞானமுத்தி அரிது தானே

16தொகு

அரிதில்லை பிரமவியா கிருத சீவன்

ஐக்கிய மெனும் சந்த்யானம் அப்ய சித்துச்

சுருதி கயிற்றால் மனமாம யானை தன்னைச்

சுருக்கிட்டுச் சிக்கெனவே துறையிற் கட்டிக்

குருவுரைத்த சிரவணத்தின் படியே நின்றால்

குதியாகு பிரபஞ்ச கோட்டிற் றானும்

திரிவதில்லை திரிந்தாலும் மதமி ராது

சீவ்வை ராக்யமெனும் திறமி தாமே

17தொகு

திறமென்ன ஹம்சோகம் மந்த்ரா தீதம்

திருசியசூன் யாதிகளே தியானமாகும்

சரமென்ன சாக்ரசத்தாம் வித்தை சூன்யம்

சாதனையே சமாதியெனத் தானே போகும்

வரமென்ன விபரீத விர்த்தி மார்க்கம்

வாசனையே சாதனமாய் வகுத்துக் காட்டும்

அரமென்ன இதையறிந்தால் யோகி யாவான்

அஞ்ஞான மவனிடத்தில் அணுகா தென்னே

18தொகு

என்னவே அஞ்ஞானி உலகா சாரத்

திச்சையினால் தர்மார்த்த வியாபா ரங்கள்

முன்னமே செய்ததன் பின் மரண மானால்

மோட்சமதற் கனுபவத்தின் மொழி கேட்பீரேல்

வின்னமதா யாங்கார பஞ்ச பூத

விடயவுபாதி களாலே மேவிக் கொண்டு

தன்னிமைய இலிங்க சரீரத்தோ டொத்துச்

சதாகாலம் போக்குவரத் தாகுந் தானே

19தொகு

தானிந்தப் படியாகச் சீல ரெல்லாஞ்

சகசபிரா ரத்வவசத் தாகி னார்கள்

ஏனிந்தக் கூரபிமா னத்தினாலே

இத்தியாதி குணங்களெல்லாம் வியாபிக்கும்பார்

வானிந்து போன்மெலிந்து வளர்ந்து போகும்

வர்த்திக்கு மஞ்ஞானம் மாற்றவேண்டி

தானிந்தப் பிரம வுபாசனையைப் பற்றி

நாட்டம் வைத்தே வித்தையெல்லாம் நாச மாச்சே

20தொகு

ஆச்சப்பா எத்தனையோ கோடி காலம்

அந்தந்தப் பிரளயத்துக் கதுவாய் நின்றேன்

மூச்சப்பா வோடவில்லை பிரமாதீத

முத்திபெற்றேன் பிரமாண்ட முடிவிற் சென்றேன்

கூச்சப்பா வற்ற பிர்ம சாட்சாத் காரம்

குழிபாதம் ஆகிய கோசரமாய் நின்றேன்

பேச்சப்பா சராசரங்கள் உதிக்கும் போது

பின்னுமந்தப் புசுண்டனெனப் பேர்கொண்டேனே

21தொகு

பேர்கொண்டேன் சொரூபசித்தி அநேகம் பெற்றேன்

பெரியோர்கள் தங்களுக்குப் பிரிய னானேன்

வேர்கண்டேன் ஆயிரத்தெட டண்ட கூட

வீதியெல்லா மோர்நொடிக்குள் விரைந்து சென்றேன்

தார்கண்டேன் பிருதிவியின் கூறு கண்டேன்

சாத்திர வேதங்கள் வெகு சாயுங் கண்டேன்

ஊர்கண்டேன் மூவர் பிறப் பேழுங் கண்டேன்

ஓகோகோ இவையெல்லாம் யோகத் தாட்டே

22தொகு

யோகத்தின் சாலம்ப நிராலம் பந்தான்

உரைத்தாரே பெரியோர்கள் இரண்டா மென்றே

ஆகமத்தின் படியாலே சாலம் பந்தான்

அநித்யமல்ல நித்யமென் றறியலாகும்

சோகத்தைப் போக்கிவிடும் நிராலம் பந்தான்

சூன்யவபிப் பிராயமதே சொரூப முத்தி

மோகசித்த விருத்திகளைச் சுத்தம் பண்ணி

மும்மூட்சு பிரமைக்ய மோட்ச மென்னே

23தொகு

மோட்சசாம் ராச்யத்தில் மனஞ்செல்லாத

மூடர்களுக் கபரோட்சம் மொழியலாகா

சூட்கமறிந் தாலவனுக் கனுசந்தானம்

சொரூபலட்ச ணந்தெரியச் சொல்ல லாகும்

தாட்சியில்லை சாதனைத் துட்டயத்தில்

சட்சேந்திரி யாநாதா தீதமாகும்

மூச்சுலயப் படுவதல்லோ பிரம நிட்டை

மூலவிந்து சளாதீத மொழியலாமே

24தொகு

மொழிவதிலே அகாரமெனும் பிரணவத்தின்

மோன பிராணாதியதே நாதமாச்சு

தெளியுமிந்த ஓங்காரத் தொனிவிடாமற்

சிற்ககனத் தேலயமாய்ச் சேர்க்க வேணும்

ஒளிதானே நிராலம்பம் நிர்வி சேடம்

உத்கிருட்ட பரம்பத வுபகாரத்தான்

வெளியோடே வெளிசேர்ந்தால் வத்து வாச்சு

விரோத சாத்ராதியெலாம் விருத்த மாச்சே

25தொகு

விருத்தமாம் அனாதி பிரார்த்த கர்மம்

விடயாதி பரசஞ்ச வீட்டுமங்கள் எல்லாம்

ஒறுத்தவனே யோகி என்பான் அவன் ஆருடன்

உலகமெலாம் தானவது உண்மை ஆகும்

நிறுத்தவென்றால் நாசிகாக் கிரக வான்மா

நிலைபுருவ மத்தியிலே நிட்டனாகிக்

கருத்தழிந்து நின்றவிடம் சாட்சாத் காரம்

கண்மூக்கு மத்தியிலே கண்டு பாரே

26தொகு

பார்ப்பதற்கு நீண்டதுவாம் குறுகி வட்டம்

பரிதிமதி யுதயமெனப் பளிகபா காசம்

தாப்பதற்கு மூன்றுசுழி பின்னாய் நிற்கும்

சாக்கிரத்தின் அடையாளம் தாக்கிப் பாரு

சேர்ப்பதற்கு சுழுமுனை யென்றிதற்கு நாமம்

திரிகோணக் குண்டலியே சிவசொ ரூபம்

காப்பதற்கு நடுநாடி யூடே சென்று

கால்நிறுத்திப் பிடரிவழிக் கண்ணைப் பாரே

27தொகு

கண்ணான பிடரிமுது கோடு ரந்த்ரம்

கால்கூட்டிப் பார்த்தாலே தலைமே லாகும்

விண்ணான பெருவெளிக்குளீன மானால்

விமோசனமாம் நிராலம்ப மெனத்தான் சொல்லும்

ஒண்ணான யோகமல்லோ இந்த நிட்டை

உபதேசம் பெற்றவர்க்கே உண்மையாகும்

அண்ணாந்து பார்த்திருந்தால் வருமோ ஞானம்

அசபாமந் திரத்யானம் அறைகின் றேனே

28தொகு

அறைகின்றேன் அசபையெனும் பிராணன் மாயை

அகண்ட பாரா பரத்தினுள்ளே ஐக்யஞ் செய்யக்

குறைவில்லை ஓங்கார மூல வட்டக்

குண்டலியாய் நின்றிடத்திற் குணாதீ தந்தான்

நிறைகின்றேன் நாசிகா ரந்த்ர வாயு

நீக்காமல் ஏகமாய் நிர்ண யித்துப்

பறைகின்றேன் அட்சர சாதனமுந் தள்ளிப்

பந்தமற்ற மாமோட்சப் பதிபெற்றேனே

29தொகு

பதிபுருவத் தடிமுனைக்கீழ் அண்ணாக் கென்னும்

பவள நிறம் போன்றிருக்குந் திரி கோணந்தான்

துதிபெறுங் குவையுபத்த சுகந்தி யாகச்

சுபாவ சாதனையினால் மவுன மாச்சு

விதிவிகிதப் பாராரத்வ கர்மம் போச்சு

விடயபோ கத்தினிச்சை விட்டுப் போச்சு

மதியெனுமோர் வாயுவது அமிர்த மாச்சு

வத்துவதே காரணமா மகிமை யாச்சே

30தொகு

மகிமையென்று யோகசா தனையினாலே

மகாகாச நிருவிகற்ப வாழ்க்கை யாச்சே

அகமகமென் றாணவத்தை நீக்கலாச்சே

அத்துவிதப் பிரமசித்தா னந்தகாரம்

சகளாதீதங் கடந்து களாதீ தத்தில்

சாதித்தேன் தன்மனமாய்ச் சார்ந்து போச்சு

பகலிருளில் லாதவெளிக் கப்பா லாச்சு

பந்தமற்ற மாமோட்சப் பதம் பெற்றேனே

31தொகு

பெற்றதனைச் சொல்லிவிட்டேன் வடநூல் பாடை

பிரித்துமுப்பத் தொன்றினிலே பிரம ஞானம்

தத்துவத்தைச் சொல்லிவைத்தேன் யோகியானால்

சாதனை செய்வான் அறிவான் சைதன் யத்தில்

முத்தியடை வானதிலே நிருத்தஞ் செய்வான்

மும்மூட்சுத் துவமறிந்த மூர்த்தியாவான்

நித்யமெனும் உபநிடதப் பொருள்தான் சொல்லும்

நிலவரத்தால் யோகநிட்டை நிறைந்து முற்றே

3 காகபுசுண்டர் உபநிடதம்தொகு

காப்புதொகு

கணபதியே அடியாகி அகிலமாகிக்

காரணத்தின் குருவாகிக் காட்சியாகிக்

குணபதியே கொங்கை மின்னாள் வெள்ளை ஞானக்

குருநிலையாய் அருள் விளங்கும் கொம்பே ஞானக்

கனவினிலும் நினைவினிலும் ஒளியாய் நின்ற

காரணத்தின் வடிவாகிக் கருத்துள் ளாகிப்

பணியரவம் பூண்ட சிவவாசி நேர்மை

பாடுகின்றேன் காவியந்தான் எண்ணிப் பாரே

நூல் 1தொகு

எண்ணியெண்ணிக் காவியத்தை எடுத்துப் பாராய்

எந்நேரம் காமசிந்தை யிதுவே நோக்கும்

பண்ணிபன்றி பலகுட்டி போட்டா லென்ன

பதியானைக் குட்டியொரு குட்டி யாமோ

சண்ணியுண்ணி இந்நூலை நன்றாய்ப் பாரு

சக்கரமு மக்கரமும் நன்றாய்த் தோணும்

தண்ணி தண்ணி யென்றலைந்தால் தாகம் போமோ

சாத்திரத்தி லேபுகட்டித் தள்ளி யேறே

2தொகு

புகட்டினான் தசதீட்சை மகிமை தன்னைப்

பூரிப்பா லெனக்களித்தே அகண்டந் தோறும்

சகட்டினாள் சகலசித்து மாடச் சொன்னாள்

சந்திரபுட் கரணிதனில் தானஞ் சொன்னாள்

பகட்டினாள் உலகமெல்லாம் முக்கோணத்திற்

பரஞான சிவபோதம் பண்பாய்ச் சொன்னாள்

அகட்டினா ளைவர்களை யீன்றாள் அம்மன்

அந்தருமை சொல்லவினி அடியான் கேளே

3தொகு

கேளப்பா ஈசனொரு காலந் தன்னிற்

கிருபையுடன் சபை கூடியிருக்கும் போது

வாளப்பா மாலயர் தம் முகத்தை நோக்கி

வந்தவா றெவ்வகையோ சென்ற தேதோ

கோளப்பா செயகால லயந்தான் எங்கே

குரு நமசி வாயமெங்கே நீங்க ளெங்கே

ஆளப்பா ஐவர்களு மொடுக்க மெங்கே

அறுத் தெனக்கு இன்னவகை யுரைசெய்வீரே

4தொகு

இன்னவகை ஈசரவர் கேட்கும் போதில்

எல்லோரும் வாய்மூடி யிருந்தா ரப்போ

சொன்னவகை தனையறிந்து மார்க்கண் டேயன்

சொல்லுவான் குழந்தையவன் கலகலென்ன

அன்னை தனை முகம் பார்த்து மாலை நோக்கி

அரிகரி ஈசர் மொழிக் குரைநீர் சொல்வீர்

பின்னைவகை யாருரைப்பார் மாயை மூர்த்தி

பேசாம லிருந்துவிட்டால் மொழிவா ரெங்கே

5தொகு

எங்கென்று மார்க்கண்டன் எடுத்துச் சொல்ல

என்ன சொல்வார் ஏகவெளிச் சிவனை நோக்கிக்

கங்கைதனைப் பூண்டானே கடவு ளோனே

காரணமே பூரணமே கண்ணே மின்னே
சங்கையினி யேதறிவேன் மகுட சோதி
சந்திரனைப் பூண்டிருந்து தவம் பெற்றோனே

மங்கையிடப் பாகம் வைத்த மகுடத் தோனே

மாமுனிகள் ரிடிசித்தர் அறிவார் காணே

6தொகு

அறிவார்கள் ரிடிசித்தர் முனிவேர் ரையா

அரகரா அதுக்கு கோளாறென் றக்கால்

பொறியாகப் புகண்டமுனி சொல்வா ரையா

போயழைக்கக் கோளாறி வசிட்டராகும்

நெறியாக இவ்வகை நான்றிவே னையா

நிலைத்தமொழி புகண்டரால் மற்றோர் சொல்லார்

புரிவாரு மிவ்வளவென் றுரைத்தார் மாயர்

பொருள் ஞானக் கடவுளைப்போல் மகிழ்ச்சி பூண்டார்

7தொகு

மகிழ்ச்சியுடன் மார்க்கண்டா வாராய் கண்ணே

வரலாறு நீ யெவ்வாறு அறிவாய் சொல்வாய்

சுகட்சியுடன் கருதிப்பார் யுகங்கள் தோறும்

சூட்சமிந்த மாலொன்றன் வயிற்றில் சேர்வான்

அகட்சியுடன்ஆலிலைமேல் இருப்பா ரையா

அப்போதே இவரிடத்தி லெல்லா ஞானம்

இகழ்ச்சியுட னிவற்குப்பின் எவரோ காணேன்

இவ்வார்த்தை நான்றியேன் அவரைக் கேளீர்

8தொகு

கேளுமென்றான் மார்க்கண்டன் சிவன்தா னப்போ

கிருபையுடன் இவ்வளவும் அறிவா யோடா

ஆளுகின்ற ஈசனுநாம் அறியோ மிந்த

அருமைதனை நீயறிந்தாய் அருமைப் பிள்ளாய்

காளகண்டர் மாயோனைச் சொல்லீர் என்றார்

கருவேது நீயறிந்த வாறு மேது

பாளுகின்ற முப்பாழுந் தாண்டி நின்ற

பரஞான சின்மயமுன் பகர்ந்தி டீரே

9தொகு

பரமான பரமகயி லாச வாசா

பார்த்திருப்போ மாலிலைமேல் பள்ளி யாகித்

தரமான புசுண்டமுனி யந்த வேள

சக்கரத்தைப் புரளவொட்டார் தவத்தினாலே

துரமாக எவ்வாறோ திரும்பப் போவார்

சூட்சமதை நாமறிவோம் பின்னே தோதான்

வரமான வரமளித்த சூரன வாழ்வே

வசிட்டார் போயழைத்துவரத் தகுமென்றாரே

10தொகு

தகுமென்ற வார்த்தைதனை அறிந்தே ஈசர்

தவமான வசிட்டரே புசுண்டர் சாகை

அக மகிழ அங்கேகி அவர்க்கு உரைத்தே

அவரையிங்குச் சபைக்கழைத்து வருவா யென்ன

செகமான செகமுழுதும் ஆண்ட சோதி

திருவடிக்கே நமக்கரித்துத் திரும்பினார் பின்

உகமானத் தனையறிந்தும் அரனார் சொன்ன

எளவுகண்டார் புசுண்டரெனுங் காகந் தானே

11தொகு

காகமென்ற வேடமதாய் விருட்ச மீதிற்

காத்திருந்தார் வசிட்டரவர் கண்டார் நாதர்

ஏகமதா யெட்டான வசிட்டரே நீர்

எங்குவந்தீர் வாரும் என்றே இடமு மீயத்

தாகமுடன் ஈசரும்மை அழைக்கச் சொன்னார்

சங்கதியைத் தங்களிடஞ் சாற்ற வந்தேன்

பாகமுடன் எட்டான விவரந் தன்னை

பத்துமெய்ஞ் ஞானபொருள் அருள்பெற் றோரே

12தொகு

பெற்றோரே யென்னுரைத்தீர் வசிட்டரே நீர்

பிறந்திறந்தே எட்டாங்காற் பிறந்து வந்தீர்

சத்தான சத்துகளும் அடங்கும் காலம்

சக்கரமுந் திரும்பி விட்டாற் சமயம் வேறாம்

சித்தான பஞ்சவர்கள் ஒடுங்கும் போது

சேரவே ரிடிமுனிவர் சித்த ரொடு

முத்தாகப் பஞ்செழுத்தில் ஒடுக்க மாவார்

முத்துமணிக் கொடியீன்றாள் முளைத்திட்டீரே

13தொகு

முளைத்திட்டீர் இத்தோடெட்டு விசை வந்தீர்

முறையிட்டீர் இவ்வண்ணம் பெருமை பெற்றீர்

களைத்திட்டுப் போகாதீர் சொல்லக் கேளும்

கண்டமதில் விடம்பூண்டார்க் கலுவல் என்ன

கிளைத்திட்டுப் போனக்கால் மறந்து போவார்

கிளர்நான்கு யுகந்தோறும் இந்தச் செய்கை

பிழைத்திட்டுப் போவமென்றால் அங்கே போவோம்

பேய்பிடித்தோர் வார்த்தை சொல்ல நீர்வந்தீரே

14தொகு

வந்தீரே வசிட்டரே இன்னங் கேளும்

வளமைநான் சொல்லிவந்தேன் வேடம் நீங்கி

இந்தமாமரக் கொம்பிலிருந்தே னிப்போ

இதுவேளை யெவ்வளவோ சனமோகாணும்

அந்தமோ ஆதியோ இரண்டுங் காணார்

அவர்களெல்லாம் ரிடி யோகி சித்த ரானார்

சந்தேகம் உமக்குரைக்கப் போக தையா

சாமிக்கே சொல்லுமையா இதோ வந்தேனே

15தொகு

வந்தேனே யென்னுரைத்த வாறு கொண்டு

வசிட்டருமே வாயுலர்ந்து காலும் பின்னி

இந்தேனே முனிநாதா சரணங் காப்பீர்

என்று சிவன் சபை நாடி முனிவர் வந்தார்

மைந்தனையே யீன்றருளும் கடவுள் நாதா

மாமுனிவன் வாயெடுக்கப் புசுண்டர் சொல்வார்

சித்தனைசெய் ஈச்சுரனே வந்தேனையா

சிவசிவா இன்னதென்று செப்பி டீரே

16தொகு

செப்புமென்ற புசுண்டமுனி முகத்தை நோக்கிச்

சிவன் மகிழ்ந்தே ஏது மொழி செப்புவார்கேள்

கொப்புமென்ற யுகமாறிப் பிறழுங் காலம்

குரு நமசி வாயமெங்கே பரந்தானெங்கே

அப்பு மெந்தப் பஞ்சகணத் தேவரெங்கே

அயன்மாலும் சிவன் மூவரடக்க மெங்கே

ஒப்புமிந்த யெகமாறிப் பிறந்த தெங்கே

ஓகோகோ முனிநாதா உரைசெய் வீரே

17தொகு

உரையென் றுருந்தமக்குப் புத்தி போச்சு

உம்மோடே சேர்ந்தவர்க்கும் மதிகள் போச்சு

பரையென்றால் பரைநாடி நிலைக்க மாட்டீர்

பரமசிவன் தாமென்னும் பேறும் பெற்றீர்

இரையென்றால் வாய்திறந்து பட்சி போல

எல்லோரும் அப்படியே இறந்திட்டார்கள்

நிரையென்ற வார்த்தைகளைச் சொன்னே னானால்

நிசங்கொள்ளா தந்தரங்கம் நிசங் கொள்ளாதே

18தொகு

கொள்ளாமற் போவதுண்டோ மவுன யோகி

கோடியிலே உனைப்போல ரிடியோ காணேன்

உள்ளாக ரிடியொருவர் இல்லா விட்டால்

யுகவார்த்தை யாருரைப்பார் யானுங் காணேன்

விள்ளாகல் தீராது முனிவனே கேள்

மெஞ்ஞான பரம்புகுந்த அருள்மெய்ஞ் ஞானி

தள்ளாமற் சபையிலுள்ளோர் எல்லார் கேட்கச்

சாற்றிடாய் முனிநாதா சாற்றிடாயே

19தொகு

சாற்றுகிறன் உள்ளபடி யுகங்கள் தோறும்

தமக்குவந்து சொல்லுவதே தவமாய்ப் போச்சு

மாற்றுகிறேன் க்ஷணத்தின் முன்னுரைத்துப் போனேன்

வாதாட்ட மெனதாச்சே இனியென் சொல்வேன்

சேற்றிலே நாட்டியதோர் கம்பம் போலத்

திரும்பினது போலாச்சு யுகங்கள் தோறும்

ஆற்றுகிறா னந்தமது ஆகும் போது

அரகரா அந்நேரம் நடக்கை கேளே

20தொகு

கேளப்பா நடந்தகதை சிவமே யுண்மை

கெடியாகச் சக்கரங்கள் திரும்பும் போது

பாளப்பா தசநாதம் மவுனம் பாயும்

பரமான மவுனமது பரத்திற் சாடும்

ஏளப்பா அடுக்குகளும் இடிந்து வீழும்

இருந்த சதா சிவமோடி மணியில் மீளும்

கேளப்பா இதுகேளா யெவருஞ் செல்வார்

ஓகோகோ அண்டமெல்லாம் கவிழ்ந்து போமே

21தொகு

கவிழ்ந்துபோம் அப்போது அடியேன் அங்கே

கருத்து வைத்துத் தியானமொரு தியானமுண்டு

தவழ்த்து போங் காமலப் போ நிறுத்தி வேன்யான்

சமையமதி லச்கினிபோல் தம்பங் காணுஞ்

சிவந்த வண்ணம் நீலவுருச் சுடர்விட் டேகும்

சிவசிவா அக்கினிபோற் கொழுந்து வீசும்

நவந்து அதனருகே நான் சென்று நிற்பேன்

நகாரமுதல் அஞ்செழுத்தும் வரக் காண்பேனே

22தொகு

காண்பேனே நகாரமது மகாரம் புக்கும்

கருத்தான மகாரமது சிகாரம் புக்கும்

தேண்பேனே சிகாரமது வகாரம் புக்கும்

சிவசிவா வகாரமது யகாரம் புக்கும்

கோண்பேனே வகாரமது சுடரிற் புக்கும்

குருவான சுடரோடி மணியிற் புக்கும்

நாண்பான மணியோடிப் பரத்திற் புக்கும்

நற்பரந்தான் சிலம்புக்குஞ் சிவத்தைக் கேளே

23தொகு

கேளப்பா சிவமோடி அண்டம் பாயும்

கிருபையா யண்டமது திரும்பிப் பாயும்

கோளப்பா அண்டமது கம்பத் தூண் தான்

குருவான தசதீட்சை யொன்று மாச்சு

மீளப்பா தம்பமது விளக்குஞ் செய்கை

மேலுமில்லை கீழுமில்லை யாதுங் காணேன்

ஆளப்பா நரைத்தமா டேறு வோனே

அன்றளவோ வின்றளவோ அறிந்தி லேனே

24தொகு

அறிந்திலேன் என்றுரைத்த புசுண்ட மூர்த்தி

அரகரா உன்போல முனியார் காணேன்

தெரிந்திலேன் என்றுரைத்தால் மனங் கேளாது

சிவனயந்து கேட்கவும் நீ யொளிக்க வேண்டா

பொருந்திலேன் பூருவத்தில் நடந்த செய்கை

பூரணத்தால் உள்ளபடி புகழ்ந்து சொல்லும்

பரிந்திலேன் மிகப் பரிந்து கேட்டேன் ஐயா

பழமுனியே கிழமுனியே பயன் செய்வாயே

25தொகு

பழமுனிவ னென்றுரைத்தீர் கடவுளாரே

பருந்தீப் தமத்தைப் பலுக்கக் கேளும்

குழுவுடனே தம்பமதில் யானும் போவேன்

கோகோகோ சக்கரமும் புரண்டு போகும்

தழும்பணியச் சாகரங்கம் எங்கும் தானாய்ச்

சத்தசா கரம்புரண்டே யெங்கும் பாழாய்

அழகுடைய மாதொருத்தி தம்பத் துள்ளாய்

அரகரா கண்ணாடி லீலை தானே

26தொகு

லீலைபோற் காணுமுகம் போலே காணும்

நிலைபார்த்தால் புருடரைப் போற் றிருப்பிக் காணும்

ஆலைபோற் சுழன்றாடுங் கம்பத்துள்ளே

அரகரா சக்கரங்கள் ஆறுங் காணும்

வாலைபோற் காணுமையா பின்னே பார்த்தால்

மகத்தான அண்டமது கோவை காணும்

சோலையா யண்டமதில் சிவந்தான் வீசும்

சிவத்திலே அரகரா பரமுங் காணே

27தொகு

பரத்திலே மணிபிறக்கும் மணியினுள்ளே

பரம்நிற்கும் சுடர்வீசும் இப்பாற் கேளும்

நிரத்திலே சடம்தனில் யகாரங் காணும்

நிச்சயமாம் யகாரமதில் வகாரங் காணும்

வரத்திலே வகாரமதிற் சிகாரங் காணும்

வரும்போலே சிகாரத்தில் மகரங் காணும்

நரத்திலே மகாரத்தில் நகாரங் காணும்

நன்றாம்பஃ பூமியப்போ பிறந்த தன்றே

28தொகு

பிறந்ததையா இவ்வளவும் எங்கே யென்றால்

பெண்ணொருத்தி தூணதிலே நின்ற கோலம்

சுறந்ததையா யிவ்வளவும் அந்த மாது

சூட்சமதே அல்லாது வேறொன் றில்லை

கறந்ததையா உலகமெல்லாங் காம்பஃ பாலைக்

காலடியிற் காக்க வைத்துச் சகல செந்தும்

இறந்ததையா இவ்வளவுஞ் செய்த மாது

எங்கென்றால் உன்னிடத்தில் இருந்தாள் கன்னி

29தொகு

இடப்பாகம் இருந்தவளும் இவளே மூலம்

இருவருக்கும் நடுவான திவளே மூலம்

தொடக்காக நின்றவளும் இவளே மூலம்

சூட்சமெல்லாங் கற்றுணர்ந்த திவளே மூலம்

அடக்காக அடக்கத்துக் கிவளே மூலம்

ஐவருக்குங் குருமீல மாதி மூலம்

கடக்கோடி கற்பமதில் நின்ற மூலம்

கன்னியிவள் சிறுவாலை கன்னி தானே

30தொகு

கன்னாயிவள் என்றுரைத்தார் புசுண்ட மூர்த்தி

கர்த்தரப்போ மனஞ்சற்றேகசங்கி னார்பின்

மண்ணுள்ள தேவர்களும் பிறப்பித் திந்த

மார்க்கத்தில் இருப்பதுவோ மவுனப் பெண்ணே

உன்னிதமாய் உன்கருணை யெங்கே காண்போம்

ஓகோகோ ஐவருந்தான் வணங்கினார்கள்

கொன்னியவள் வாக்குரையாள் சிவமே கன்னி

கொலுமுகத்தில் நால்வரும் போய் வணங்கி னாரே

31தொகு

வணங்கியவர் வாய்புதைந்து நின்றார் பின்னே

மாதுகலி யாணியென வசனித் தார்கள்

வணங்கினார் தேவரொடு முனிவர் தாமும்

மற்றுமுள்ள தேவர்களும் நவபா டாளும்

வணங்கினார்அட்டகசந் திகிரி எட்டும்

வாரிதியும் சேடனுமால் அயனு மூவர்

வணங்கினார் மிகவணங்கித் தொழுதார் அப்போ

வாலையவள் மெய்ஞ்ஞானம் அருளீ வாளே

32தொகு

அருளீவாள் திருமணியை மாலை பூண்டாள்

அரகரா சின்மயத்தி னீறு பூசிப்

பொருளீவாள் அவரவர்க்கும் ஏவல் சொல்லிப்

பொன்றாத பல்லுயிர்க்ககைக் கிடங்கள் வேறாய்க்

தெருளீவாள் சிவயோகந் தெளிவ தற்குச்

செயலுறுதி யாகவல்லோ தெரிய வேண்டித்

திருளீவாள் தாயான சிறிய வாலை

சிவசிவா சூட்சம் பூரணமு முற்றே

33தொகு

பூருவத்தில் நடந்தகதை இதுதான் என்று

புகன்றுவிட்டுப் புசுண்டரும் தம்பதிக்குச் சென்றார்

காரணத்திலே வகுத்தேன் இந்த ஞானங்

கம்பமணி வாலை கொலுக் கூட்ட ம்பபா

நாரணத்தில் நின்றிலங்கும் மவுன மாலை

நாட்டினாள் சிவராச யோகங் கேளு

ஆரணத்தி பூரணத்தி யருள்மெய்ஞ் ஞானி

ஆதி சக்தி வேதமுச்சி யருள் செய்வாளே

4 காகபுசுண்டர் குறள்தொகு

குறள் வெண்பாதொகு

1

சின்மயத்தைப் போற்றிச் சிவராச யோகத்தில்
நன்மை பராபரத்தை நாடு.

2

அண்ட முடிமீதில் அங்கி ரவிமதியைக்
கண்டு தரி சித்தல் கதி.

3

வலம்இடமாய் நின்ற மதிரவியை மாறி
விலகா தடியினிற் பின் வீடு

4

அறுபத்து நால்யோகம் அவ்வளவும் தள்ளி
ஒருபொயுதும் உண்டுநிலை யோர்

5

உலகமே மாயமென உன்மனதிற் கண்டு
நவமாக நாதனடி நம்பு

6

சித்தர் பதினெண்மர் செய்கையில் தோன்றாத
அத்தனரு ளூம்புசுண்டன் யான்

7

சொன்னேன் அறிந்து சுகமாய் உலகோருக்
கெந்நாளும் வாழ்கவென்றே யான்

8

கண்ணுள் மணியாகிக் காரணமாய் நின்றான்
மண்ணும் உயிர்பதியு மாறு

9

விண்டேனே ஞானம் வெளியாக முப்பத்தி
ரண்டில் அறிவீர் நலம்

10

நேத்திரத்தைக் காகம்போல் நிச்சயமாய் நிற்க
ஆத்துமத்தில் ஆனந்த மாம்

11

உலகில் அறிந்தோர் ஒருநாளும் மாளார்
பலநினைவை விட்டுநீ பார்

12

கண்டோருஞ் சொல்லாற் கருத்தாற் பெரியோரைத்
தொண்டு செய்து பெற்ற சுகம்

13

ஆதியிற் சொன்னவிய ரண்ட மதையெடுத்து
மாது சிவன் பூசை செய்து வை

14

முப்பொருளைச் சுட்டு முழுதழுது நீறாக்கித்
தப்பாமல் உண்டுநிலை சார்

15

யோகமுடன் கற்ப முரைத்தேனீ ரெட்டினில்
வேகமுடன் கண்டுணரு வீர்

16

வாசிமுனி மைந்தா மருவு பிரமத்தில்
மோசம் வாரா குறள்

முற்றும்

"https://ta.wikisource.org/w/index.php?title=காக_புசுண்டர்&oldid=1027669" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது